Chili, 21 november 2007, reisdagboek 6

Na het ruige noorden vliegen wij via Santiago naar de merengebieden in Zuid Chili. Het merengebied is groen, veel besneeuwde vulkanen, bossen, bergen en uiteraard meren. Wij slapen 3 nachten in een chaletje in het nationale park Puyehue, met termaal bad. De weergoden zijn ons gezind, elke dag zonnig en met 20 graden lekker wandelweer, 's nachts daarentegen bitterkoud! Wij hebben een openhaard en maken grettig vuurtjes (Hans blij!).

Er is hier maar een restaurant, een termaal bad met spa faciliteiten, een kleine winkel met heel weinig en verder helemaal niets, geen internet, geen laundry, geen bycicle rental. Na de indrukwekkende Atacama woestijn gaan wij hier vakantie houden, niets doen dus, elke dag een wandeling, naar de berg voor een uitzicht over de omgeving, de andere dag naar de waterval en de rivier, verder sukudo puzzels oplossen, lezen (eindelijk kan Hans dat boek lezen) en een een termaal bad nemen. Verder verwennen wij ons zelf met termale kruidenbad, aromatherapie bad, en een lekkere vulkaanische moddermassage!

Chili, 18 november 2007, reisdagboek 5

Een keuze maken uit de menu is een gok, de meeste Chilenen spreken geen Engels, en de menu´s zijn in het Chileens, dus vaak dan maar laten verrassen wat wij op onze borden krijgen, soepen als voorgerecht zijn waterige oplossoepen, wel hebben ze lekkere maaltijdsoepen, een heldere soep met vlees (tot nu toe kip en rundvlees) wat klein geneden groentes, een grote aardappel, een stuk pompoen en een stuk mais. Vaak vlees op het menu, met aardappelen en geen groentes, bestel maar een salade erbij. Buitenlandse gerechten kunnen zij niet maken, de pasta´s smaken naar niets. Toch hebben wij in Santiago lekker Arabisch gegeten in restaurant Ali Baba, gerund door een Palesteinse vrouw. In San Pedro hebben wij gegeten bij een relatief trendy restaurant Blanco, de interieur is wit, Hans heeft een couscous en Nien Sushi gegeten, het was erg lekker.

In San Pedro verbranden wij ons overdag, ´s avonds wel een trui aan, San Pedro ligt op 2000 meter boven zeeniveau. Op onze trip naar de Tatio geisers hebben wij nog een jas aan, wij vertrekken om 4 uur ´s morgens, om onbekende redenen is de geisers extra actief bij zonsopgang. Onderweg is het pikkedonker buiten, halverwege maken wij een stop, wij kijken in de vrieskou op ruim 4000 meter hoogte naar de spectaculaire hemel, een heldere hemel bezaaid met ontelbare sterren, de drie Maria's kan de chauffeur ons zo aanwijzen, prachtig is de sterrenwolk! De chauffeur attendeert ons op een superverlichte ster, of dat de poolster is weten wij niet, hij spreekt slechts Engels.

Vanuit de verte zien wij al de damp van de geisers uit de grond opstijgen, op een vallei op 4500 meter staan een heleboel geisers, een ene actiever dan de ander, uitkijken waar wij lopen zijn wij aangeraden, er waren al 4 doden gevallen bij een geiser (nu met een muurtje er om heen!), voor ons de eerste keer dat wij de geisers zien, een ervaring om niet te vergeten. Een stukje verderop kunnen wij een badje nemen in een warme bron (meer dan 35 graden), dat bewaren wij voor later, wij gaan naar onze volgende bestemming: een resort met een groot termaal zwembad!

Chili, 16 november 2007, reisdagboek 4

De vallei van de dood en de vallei van de maan, alleen de namen al prikkelen onze fantasie. Er leeft hier helemaal niets, de bijna zwarte zandbanken, overal bezaaid met grote en kleine rotsstukken, scherpe en puntige bergrotsen vormen een surrealistische wereld, wij maken een wandeling door de kloof van de Vallei van de Dood, en voelen ons midden in de verlaten wereld. Of het op de maan waait weten wij niet, hier spookt het behoorlijk, zand op onze haren en hoofden, het desolate gevoel is des sterker. De Nasa test hier haar robots, voordat zij de robots naar Mars verzenden. wij klimmen een zandbank op, wachten op de zonsondergang die het zand en de bergrotsen langzamerhand rood, rose en oranje kleuren.

Op een terras nemen wij een drankje, er is weer een naschok, de mensen kijken niet meer op.

Chili, 15 november 2007, reisdagboek 3

Eerst horen wij wat gerommel en de vloer trilt, alsof een heel grote vrachtauto met hogesnelheid langs gecheurd, toen voelen wij de vloer heen en weer schudt, alsof de vloer op palen is gebouwd, is dit een aardbeving? Als de vloer nog heviger gaan trillen begrijpen wij: Ja, dit is een aardbeving, wij rennen snel naar buiten. Het duurt lang voor ons gevoel, maar de trilling ebt uiteindelijk weg. Het voelt heel vreemd aan.

Na 4 dagen Santiago gaan wij met onze eerste binnenlandse vlucht naar het noorden, aangekomen op onze bestemming, San Pedro de Atacama, tijdens het inchecken op onze hotel gebeurt het, de aardbeving. De receptioniste spreekt alleen Spaans, wij kunnen ook niet vragen of het vaak gebeurt. Indereen zet daarna de TV aan, nog geen dramatische beelden, geen enorme puinhopen, in San Pedro is een muurtje ingestort, geen ongelukken.

Na de beving gaat onze vakantie gewoon door, San Pedro ligt in een woenstijn gebied, de droogste plek in de wereld, er groeit hier haast niets. Het landschap is daardoor spectaculair. Omringd door bergen en vulkanen, een grote zoutvlakte en zoutmeertjes, San pedro is een Oasedorpje met een pleintje en zandweggetjes, de eenvoudige lemen huisjes zien heel authentiek uit. Een busje haalt ons op, wij bezoeken een zoutmeer met elegante flamingo´s, met zwarte snavels en roze/zwarte vleugels, na de zonsondergang gaan wij weer terug naar onze hotel. Wij gaan eten met een Franse stel, Jamin en Emanuelle, zij is Frans, hij heeft een Senegaalse vader en een .... Vietnamse moeder!!

Chili, 13 november 2007, reisdagboek 2

De auto´s scheuren als een gek op de wegen van Santiago, ook op kleine straten en kruisingen, er zijn ook weinig voetgangersoversteekplaatsen met stoplicht, dus uitkijken geblazen!

Het oude centrum van Santiago geeft een troosteloze indruk, overal vervallen oude flats, veel bedelaars en onverzorgde mensen, de sfeer is wel levendig, overal handelaren die een karretje trekken, vol met allerlei soorten waren, een typische derde wereld scene. Het knusse centrale plein, Plaza de Armes, met mooie historische gebouwen, zijn wel goed onderhouden, midden op de plein zijn ze een enorme kerstboom aan het opbouwen. Wij maken een wandelingroute uit de Lonely planet, langs de historische gebouwen en bezienswaardigheden, om de paar blokken komen wij een waterfontein tegen, en voorliefde van de Chilenen waarschijnlijk. Bij het regeringsgebouw, de Palacio de Moneda, lijkt Santiago ineens te zijn ontwikkeld, mannen en vrouwen in pakken op straat, hippe cafe en trendy restaurants.

Halvewege wijken wij af van de route en gaan wij naar Cerro Santa Lucia, een park aangelegd op een heuveltje. Boven geklommen zien wij veel stelletjes aan het friemelen op het grasveld, weinig privacy thuis, dan maar in het openbaar denken wij dan.

De eigenaar van ons hostal, Ian, is een oude Europese man met een grote bos grijs haar met een vieze hond. Het hostal heeft een groot ommuurde binnentuin, na een dagje sightseeing komen mensen een babbeltje maken, de gasten komen van overal. Een lekkere Duitse jongen van 20 maakt een wereldrondreis van een JAAR! In 8 maanden tijd reiste hij van Azie naar Australia, Nieuw zeeland en nu nog 4 maanden tijd voor Zuid Amerika. Een Hollands meisje, Sophie, heeft een paar duizend euro geërfd van haar oma, zegde haar baan op een en kocht een rond de wereld ticket. De 3 Brazilianen babbelen graag en een Italiaanse man zegt zijn thuisland vaarwel, werkt nu in mexico en gaat op vakantie naar Chili. Twee Australische tienermeisjes maken het helemaal bont, waarschijnlijk trekken zij 4 maanden zuipen, roken en feesten rond in Zuid Amerika. Wij gaan gezellig eten met het Hollandse meisje en een Schotse stel. Vooral de Chileense Salsa op brood is verrukkelijk, hoe kom ik aan het recept?

De volgende dag zegt de Duitse jongen ons vaarwel, hij heeft op het internet Coachsurfing gevonden, een internet site waar hij gratis op de bank van mensen kan slapen. Wij gaan verder met sightseeing, met een treintje kruipen wij de Cerro San Cristal op, een berg met een Mariabeeld, daarboven hebben wij een mooi uitzicht over Santiago, met palmbomen en op de achtergrond de besneeuwde bergtoppen van het Andes gebergte, een vreemd gezicht is het wel. Met de kabelbaan komen wij naar beneden aan de andere kant van de heuvel, een grote villawijk, de auto´s lijken minder hard te rijden, boulevard met moderne winkels en terrasen met leuke cafes, goedgeklede mensen, Chili is niet meer het derde wereldland.