Waar gaan wij naar toe

IJsland, Reykjavik, 20 september 2010, fotoverslag 5

2010-09-23T00:12:00.006+01:00

IJsland, Reykjavik, 20 september 2010

IJsland, Jokulsarlon, 19 september 2010, fotoverslag 4

2010-09-22T23:49:00.012+01:00

IJsland, Skaftafell, Jokulsarlon, 19 september 2010

IJsland, Vik, 18 september 2010, fotoverslag 3

2010-09-22T23:36:00.006+01:00

IJsland, Skoga, Vik, 18 september 2010

IJsland, Gullfoss, 17 september 2010, fotoverslag 2

2010-09-22T23:18:00.008+01:00

IJsland, Thingviller, Geysir, Gullfoss, 17 september 2010

IJsland, Blue lagoon, 16 september 2010, fotoverslag 1

2010-09-22T23:06:00.005+01:00

IJsland, Blue lagoon, 16 september 2010

Peking Express, China, Beijing, 27 juli 2010, reisdagboek 11

2010-07-31T06:13:00.004+01:00

China, Beijing, 27 juli 2010

Onze laatste trein brengt ons naar Beijing, onze laatste stop. Het is heet en de smog heeft de zon een rare oranje kleur gegeven. Gelukkig zijn wij al eerder in Beijing geweest en blijven maar 2 dagen.

De laatste dag bezoeken wij uiteraard de Vogelnest, het Olympisch stadion en de zwembad. Het is nu een toeristattractie geworden. De hitte hangt als een deken boven Beijing, het is net een sauna, wij lopen ons leeg van het zweten, tot aan de onderbroeken toe zijn wij knetsnat. Wij duiken de winkelcentrum in, lekkere airco, lekker shoppen en lekker eten. De volgende dag gaan wij weer huiswaarts, dagenlang 8000 km met de trein van Moskou naar Beijing, terugvliegen wij in 10 uur!

Peking Express, China, Datong, 25 juli 2010, reisdagboek 10

2010-07-31T05:53:00.006+01:00

China, Datong, 25 juli 2010

Aan de grens van de Mongoolse kant zitten wij 1,5 uur opgesloten in de trein, wachten op de douane procedures, de airco is uit, afzien! Aan de andere kant van China duurt het nog langer, de treinstellen worden eerst los gekoppeld, daarna opgetild en de wielen verwisseld, de Chinezen hebben andere spoorbreedte. Al die tijd zijn de wc afgesloten, wij moeten in totaal meer dan 4 uur ophouden, afschuwelijk! Als wij allemaal een stempel hebben in de pasport mogen wij eindelijk de trein uit, de toiletten en de enige supermarkt op het station doen goede zaken.

Wij stappen bij Datong uit. Na de ontberingen in Mongolië hebben wij een luxe hotel geboekt, een taxirit naar de hotel kost € 1,25, wij gaan niet lopen! Datong is de kolenmijnenstad van China, daar komen wij niet voor, het is ook de stad van de drakenmuur, wij bezoeken om de hoek van de hotel de drakenmuur museum. Een gigantische muur met 9 verschillende afbeeldingen van de draken.

Wij doen het in stijl, en nemen een prive taxi naar even buiten de stad, de Yungang grotten. Er zijn in totaal 45 grotten. In de grotten zijn er heel veel Boeda beelden met de hand uitgehakt, sommige gigantisch groot, met als versiering de rest van de muren vol met kleinere en heel kleine Boedabeelden. Wij zijn blij verrast, zo’n prachtige plek maar toch zo onbekend.

De volgende dag nemen wij weer een prive taxi naar de Heng mountain. Met de kabelbaan gaan wij de berg op, via slingerende bergpaden lopen wij van de ene Taoistische tempel naar de andere. Terug naar beneden gaan wij naar nog een tempel, wij bewaren de beste voor het laatst, aan de voet van de Heng mountain, aan een klif hangt de Hanging temple. Op de nauwe trappen klimmen wij van de ene kleine vertrek naar de andere, wij lopen op de eng lage balkon, onder ons de houten palen aan de klif…

Terug in Datong ontdekken wij nog een Drakenmuur met 5 draken, om de hoek nog een vrouwelijke variant, de Finiksenmuur.

Peking Express, Mongolië, Gobi woestijn expeditie 2, 21 juli 2010, reisdagboek 9

2010-07-28T19:21:00.011+01:00

Mongolië, Gobi woestijn, 21 juli 2010

Bij de Adelaarsvallei wandelen wij tussen de rotsige bergen een kloof in, een beekje stroomt met ons mee, in de kloof treffen wij ijs aan, in de winter groeit het ijs, in de zomer smelt het, maar er blijft nog ijs over, midden in de zomner in de Gobi woestijn. In de Flamings cliff zijn er dinasaurus skeleten en eieren gevonden. Wij klimmen een zandduin op. Midden in de, bijna, boomloze Gobi treffen wij een bos aan. Aan de oever van de Orkiin rivier bekijken wij de ruine van een tempelcomplex. Wij hoppelen hoppelend van de ene Gerkamp naar een andere.

Als wij de Gobi uitrijden wordt het grasland groener, wij rijden weer op een verharde weg. Bij Kharinhon, het oude hoofdstad van Mongolië, bezoeken de overgebleven tempels, een mix van Chinese en Tibetiaans stijl. Wij slapen weer bij een nomade familie, nu in een groene vallei. Wij stoppen bij een zandduin en rijden op de kamelen. In de Hustai nationale park spotten wij de wilde paarden. Vermoeid komen wij weer terug naar Ulanbator.

Na een heerlijke douche wandelen naar de winterpaleis van Bogd Khan, er staat een gertent gemaakt van de huid van 150 luipaarden! Mongolië is voor ons ten einde, op een terras nemen wij een koude Chenggis Khan bier. Morgen de volgende etappe, China.

Peking Express, Mongolië, Gobi woestijn expeditie 1, 18 juli 2010, reisdagboek 8

2010-07-28T19:01:00.007+01:00

Mongolië, Gobi woestijn, 18 juli 2010

Samen met een Nederlandse stel, een gids en een chaffeur, stappen wij in een 4x4 jeep, wij gaan richting het zuiden, de jeep heeft hier en daar wat gebrekken, maar wel een Mongoolse APK keuring tot 2011, bij de gebed stenenhoop lopen wij uiteraard de 3 rondjes. Onderweg voegen nog een Russische jeep bij ons met een Deense stel, met 2 jepen achter elkaar beginnen wij onze 7 daagse Gobi woestijn expeditie.

De eerste 80 km is de weg verhard, maar daarna rijden wij hoppelend over een zandweg. Het landschap is veranderd in grasland, zo ver onze ogen reiken zien wij alleen maar gras, geen bergen, geen bomen, alleen de aarde en gras en struikjes. Wij passeren af en toe een eenzame gertent met zijn kamelenkudde, af en toe een dorpje.

De grond wordt steeds dorrer, het gras houdt hier bijna op, alleen de koppige struikjes zijn er nog. In de verte doemen grillige rotsformatie op, als wij dichterbij komen belanden wij in een maanlandschap, wij komen aan in Ih Gazaryn Chuluu. Wij stoppen bij een heilige rots met een krans erom, de rots lijkt op een pik, de vrouwen met kinderwens komen hier bidden voor een zoon, ook andere vrouwen en mannen met andere wensen komen hier bidden, alles kan gehonoreerd worden. Wij slapen in een ger tent, midden in dit sprookachtige landschap.

De volgende dag rijden wij verder in die immense leegte, na een heuvel zitten wij te wachten op het volgende landschap, weer een immense grasland, wij zijn in de Gobi woestijn. Af en toe een herder op paard, zijn kudde dieren terugbrengen naar zijn ger. Wij komen een antenne mast tegen, hier in de beurt is een dorp. Wij rijden naar onze overnachtingsplaats, wij logeren vananacht bij een nomade familie. Hun alle hebben en houden zitten in een ger tent, gedroogde poepen van dieren worden verzameld om vuur te maken om te koken, op de vloer liggen kleedjes waar wij kunnen zitten, de melkthee wordt geserveerd, s-nachts deken op de grond en is dit ook de slaapkame, gelukkig hebben wij een apart gertent als logeerkamer. Wij zoeken naar de toilet, de hele Gobi is onze toilet, douchen kunnen wij al helemaal vergeten.

De volgende gaan wij verder, onderweg zien wij een autowrak op een verhoging, een soort billboard op de weg. Wij vragen wie dit heeft gedaan, de regering, om te waarschuwen voor onveilig verkeer, zo eindigen jij en je auto als jij te hard rijdt, duidelijke taal. In verte doemt een berg op, wij rijden erop af, wij komen aan in Dalanzadgad.

Peking express, Mongolië, Terelj NP, 14 juli 2010, reisdagboek 7

2010-07-14T11:53:00.013+01:00

Mongolië, Terelj nationaal park

Wij vertrekken uit Ulanbator naar Terelj nationaal park, 70 km buiten Ulanbator. Onderweg stoppen wij bij een hoop stenen met een vlag bovenop, 3 rondjes met de klok mee lopen, ieder rondje een steen bijleggen, geluk verzekerd! In Terelj slapen wij in een Ger tent, een traditioneel Mongools ronde tent, waar 4 bedden, een tafeltje met 4 stoetjes en een kachel in passen. De landschap hier is geweldig, groene graslanden, omringd door groenebergen met bovenop vreemde rotsen.

's-Middags gaan wij een paardentocht maken naar de Turtle rock, moedig springen wij op onze paarden, en galopperen door de vele gehuchten en evenveel toeristen resorts, naar de eindbestemming, de turtle rock lijkt inderdaad op een schildpad, maar in plaats van 1 uur zijn wij veel langer onderweg, wij zijn moe en moeten nog terug. Op de terugweg nemen wij de rechtstreekse weg, in de haast gaan wij steeds harder paardrijden. Terug in de gerkamp merken wij hoe het is paardrijden, zere ballen en konten!

De volgende dag regent het pijpestelen, wij zitten in onze tent maar spelletjes te spelen en muziek te luisteren. In de middag klaart het op, wij gaan een stukje fietsen, Met een zere kont is het weinig plezier, maar de nieuwe pijn doodt de ouwe hopen wij dan. Bij een dorpje doen wij boodschappen, toiletpapieren kopen! Wij zijn nog nooit zo sportief als in Nederland, paardrijden en fietsen in 2 dagen.

Peking Express, Mongolië, Ulanbator, 12 juli 2010, reisdagboek 6

2010-07-14T11:21:00.011+01:00

Mongolië, Ulanbator, 12 juli 2010

Als de trein Mongolië nadert verandert het landschap, weidse steppen, in de verte de bergen, ook begroeid met alleen maar gras, bomen groeien hier niet.

In het hoofdstad van Mongolië, Ulanbator, is het Naadam festival, een jaarlijkse nationale evenement, een soort Mongolse olympic spelen. Wij hebben kaartjes voor de openingsceremonie in de Changgis khan stadium. Speech van een belangrijk persoon, militaire optreden, optocht, paarden, het meeste spectaculaire is vanuit de lucht de parachutisten midden in de stadium landen. Daarna begint het sportgedeeltes. Worstelen, boogschieten, maar ook lokale geitenbotjes schieten, een stukje vierkante geiten bot wordt op een latje gelegd, met de vinger schiet men het botje naar de stukje verderop gelegd stukjes botten, men juichen de deelnemers toe met Mongolse gezang. 's-Avonds is er nog vuurwerk.

Om een uur na middennacht verzamelen de Nederlandse toeristen in de hal van de hotel, opgetut met oranje ballonnen en beesies. Wij gaan de straat op opzoek naar een cafe met grote scherm, wij gaan de WK voetballen bekijken. De WK is populair bij de Mongolse jongeren, de cafe zitten overal vol. Om 2:30 miden in de nacht begint de WK, de sfeer is geweldig maar helaas, wij hebben verloren, als het weer licht is gaan wij terug naar bed.

De volgende dag slapen wij eerst uit, wij doen rustig aan met alleen een bezoek aan het centrale plein: Sukhbaatar square en The Natural History museum, voor de opgegraven dinasaurus skeleten.

Peking Express, Rusland, Irkutsk, 10 juli 2010, reisdagboek 5

2010-07-09T13:37:00.004+01:00

Rusland, Irkutsk, 10 juli 2010

Onderweg van Listvianka naar Irkutsk stoppen wij bij de Talsi museum, een openluchtmuseum van houten architectuur. Het motregent en voelt koud aan, Siberië, Siberië. De openluchtmuseum staat aan de rand van het meer, het was een nederbezetting van Russen in de 17de eeuw, die een vesting wilde maken van hout, uiteindelijk is het een houten dorp geworden, compleet met houten kerk, kapel, school en woonhuizen, al deze indrukwekkende bebouwingen zijn geen enkel spijker gebruikt!

In Irkutsk lopen wij naar het historische centrum, het is niet veel vergelijkt met Moskou en Suzdal. Wij nemen een vroegere dinner en gaan vroeger naar bed. De volgende moeten wij vroeg opstaan, voor de trein naar Ulanbator, wij gaan naar Mongolië!

Peking Express, Rusland, Listvianka, 9 juli 2010, reisdagboek 4

2010-07-09T12:40:00.005+01:00

Rusland, Listvianka, 9 juli 2010

70 km van Irkutsk ligt de Baikal meer, het grootste zoetwater reservoir van Rusland. Wij logeren bij een hotel aan het meer in het vissersplaatsje Listvianka. Het tropisch warme weer is om, bewolkt en fris, wij zijn niet voor niets in de Siberië. Wij boeken een boottocht op het meer, de Russische gids spreekt goed Engels, een verademing vergelijkt met het hotelpersoneel. Tijdens de boottocht is het goed koud geworden, de gids vertelt dat de Baikal meer vorig maand nog bevroord is. Het water is extreem helder, wij kunnen gewoon de ondiepe bodem zien, maar midden in de meer is het heel diep, de Baikal meer is het diepste meer ter wereld.

'Savonds bestellen wij per ongeluk een rauwe vissalade, de vis komt uit het meer, het smaakt goed ondanks dat wij niet van rauwe vissen houden. De zon gaat onder, een gouden gloed over het meer, de toeristen stromen naar buiten om een mooie zonsondergangfoto van de Baikal te maken.

Peking Express, Rusland, Trein, 8 juli 2010, reisdagboek 3

2010-07-09T10:46:00.005+01:00

Rusland, Trein, 8 juli 2010

Wij beginnen onze echte treinreis, in 4 dagen gaan wij van Vladimir naar Irkutsk in Siberië, met een overstap in Novosibirsk halvewege. De trein is niet een dieseltrein, zoals wij hebben verwacht, maar gewoon met bovenleidingen. Op het perron waar wij stoppen voor een onderhoud van 20 minuten gaan wij even de trein uit, de voedsels verkopende vrouwen zijn ook veel minder geworden zoals wij hebben verwacht.

Wij slapen wat, lezen boeken, spelletjes spelen op onze iPhone, luisteren muziek op onze iPod. Wij gaan ontbijten, lunchen en dineren. Wonderlijk heel relax na 4 dagen sightseeing, 'savonds geen vermoeiende voeten. Na 2 dagen stappen wij uit in Novosibirsk, koffers met voeten en handen communiseren in de Left Luggage opgeslagen. Wij lopen naar het centrum voor een foto van de Lenin standbeeld. Na een heerlijk dinner in een restaurant stappen wij weer in de volgende trein.

De trein rijdt strik op tijd volgens schema, iets waar wij Nederlanders jaloers kunnen worden. Bij de spoorwegovergaang gaat niet alleen een hefboom omlaag, metalen platen op de weg gaan omhoog om auto's te barricaderen, slim bedacht! In de trein leven wij op Moscow tijd. De laatste dag hebben wij jetlag, is het nu ontbijt of lunch? wij moeten naar bed maar het is nog vroeg, uiteindelijk komen wij aan in Irkutsk, volgens de trein 1 uur 'snachts, maar lokaal al 6 uur in de ochtend!

Peking Express, Rusland, Suzdal, 4 juli 2010, reisdagboek 2

2010-07-09T09:47:00.010+01:00

Rusland, Suzdal, 4 juli 2010

Onze eerste treinrit duurt ruim 2 uur, een voorproefje. Met de trein verlaten wij Moscow en komen wij aan bij Vladimir, onze transfer is niet komen opdagen, bellen, wordt niet opgenomen, weekend waarschijnlijk, wij nemen maar een taxi naar onze hotel in Suzdal.

Om 4:30 komt de zon al op, Suzdal ligt er heel reustiek bij in de glooiend groene vallei, een rivier stroomt door het dorp, de houten huisjes met snijwerk versierde ramen en gevels, wij genieten even van de rust en maken ons op voor een stevig dagje stappen. In dit klein Russische dorpje liggen er 2 vestingen, met binnen in, kerken, kathedralen en kloosters. De toren van de kathedralen zijn niet uitpundig verguld, maar meer voor de burgers, sommige zijn torens zijn zelfs van hout, in de natuurlijke omgeving is de sfeers sprokjesachtig. Wij lopen door, het hele gebied is bezaaid met nog meer kerken en kathedralen, wij eindigen bij een openlucht museum, met allemaal houten huizen, molen en zelfs een houten katheddraal.

Peking Express, Rusland, Moskou, 3 juli 2010, reisdagboek 1

2010-07-09T09:19:00.011+01:00

Rusland, Moskou, 3 juli 2010

Wij staan midden op het Rode plein, rechts van ons de Kremlin en de mausoleum van Lenin, de mausoleum is bescheiden van formaat, vergelijken met die van Mao in Beijing en Ho Chi Minh in Hanoi, maar gebouwd van rode marmersteen, het ziet er prachtig uit. Recht voor ons staat de Sint Basil Kathedraal, het symbool van Moskou, de torens met de kleurige uien er bovenop. De ondergaande zon werpt een zachte licht over het rode plein, het is sprookjesachtig, het lijkt net Disneyland, maar dan niet voor Mickey Mouse of Donald Duck, maar voor echte mensen. Voor de rode muur van de Kremlin staan een rij dennenbomen als sierbomen, het heeft iets aparts.

De volgende dag staan wij in een rij om het Kremlin te bezoeken. De logistiek is erg onhandig, mini kassahokjes, bij de ingang mensen teruggestuen om de rugzak in de depot te zetten, plekken die je niet mag betreden zijn niet afgezet, maar fijn, dit is Rusland. Binnen het Kremlin zijn er nog een paar mooie kathedralen, de meeste met grote en kleine gouden "uien", oude paleis, mooi binnenplein, wij bezoeken de Tsaarse pracht en praal verzameling gouden werken.

In een Foodcourt bestellen wij Russisch eten, op een plaatje zien wij een groentensoep-achtig iets, wij wijzen erop, dat willen wij. Het is uiteindelijk een kommetje gesneden rauwe groentes, men giet een beetje bouillon erbij en tapt de kom vol met koud bier!! Wij nemen een hapje bierensoep, bah! Gelukkig is de rest van onze bestelling heerlijk. In de middag gaan wij de Sint Basil Kathedraal in, wij verdwalen in de nauwe gangetjes en de vele ronde kamertjes.

De laatste dag in Moskou nemen wij eerst een metrotocht, van de ene lijn hoppen wij naar de andere. In de hallen bewonderen wij de prachtige versieringen. Wij hebben nog tijd en nemen nog een boottocht over de Moskou rivier en bekijken het Kremlin vanaf het water, aan wal lopen wij weer langs de Sint Basil Kathedraal, hier kunnen wij niet genoeg van krijgen.

Duitsland en Ukraïne, Kiev, 22 mei 2010, reisdagboek 3

2010-06-05T03:30:00.006+01:00

Kiev, 22 mei 2010

Wij nemen de metro naar de Caves Monastery, wij gaan diep de grond in via een heel lange roltrap. Bij de metro staan de bewegwijzering alleen in het Cyrillische schrift, tja, gelukkig kunnen wij nog de letters tellen.

De Katheralencomplex 2 metro haltes verder, staat aan de oever, het ziet er indrukkendwekkend uit, het is zaterdag en heel erg druk. Wij sluiten aan bij een rij voor de grotten, geen foto’s, maar ook geen T-shirt en korte broeken, gelukkig zijn wij netjes gekleed. Bij de ingang kopen wij 2 kaarsjes, in de rij lopen wij stapvoets tussen de mensen via nauwe gangen naar beneden, met kaarslicht in de hand bekijken wij de monnikenmummies.

Wij kopen een entreekaartjes voor de hoger gelegen katheralen, gelijk ook een kaartje voor de microscopische museum. Wat!? Hoe kunnen wij die vinden? Het blijkt een museum te zijn met voorwerpen, zo klein die je alleen met een microscoop kan zien wat voor moois erop zitten, een portret van een beroemde schrijver, gemaakt op een korreltje rijst, rozen ingegraveerd op een gouden draadje net zo dik als een haar, of in de oog van een gouden naald, zijn 3 piramiden, een palm boom en een kamel ingezet!

Duitsland en Ukraïne, Kiev, 21 mei 2010, reisdagboek 2

2010-06-03T23:31:00.011+01:00

Kiev, 21 mei 2010

Wij staan op de Independce square, de plek waar beelden over de hele wereld zijn verzonden op tv vanwege de oranje revolutie een paar jaar geleden, het is tevens het hart van Kiev. Alle wegen lijken hier uit te komen, rondom heen mooi statig stalinistische gebouwen, het is voor ons een nieuwe beleving, oosteuropees experience!

Straten oversteken in Kiev doet men hier ondergronds, trappen op en af, ook heel veel winkeltjes en krampjes onder de ground. Kiev is heuvelachtig, vanuit de Independence square lopen wij heuvelopwaarts naar een uitzichtpunt, hier hebben wij zicht op de Dnipro rivier die door Kiev stroomt.

Wij bezoeken een ordothox kerk, prachtig blauw geschilderd met gouden torentjes, rijk gedecoradeerd met muurschilderingenvan bijbelse verhalen. Wij nemen de kabelbaan naar de rivierkade voor een cruise over de rivier van Kiev. Vanaf het water bewonderen wij de mooie gebouwen van Kiev.

Duitsland en Ukraïne, Dortmund, 20 mei 2010, reisdagboek 1

2010-05-31T22:04:00.006+01:00

Dortmund, 20 mei 2010

Onze weg naar Kiev gaat door Dortmund, eerst een kleine 3 uur rijden. Onderweg stoppen wij voor de lunch en wij nemen de eerste de beste afslag van de snelweg en komen op een Duitse dorp terecht. Door de weeks en midden op de dag, maar het lijkt wel een spookstad, doodse stilte op straat. Wij bestellen onze lunch in een restaurant, wij zijn de enige gasten.

Aangekomen in Dortmund hebben wij nog een paar uurtjes te doden voor onze vlucht vertrekt, wij rijden naar het zuiden van Dortmund en bezoeken de Hohensyburg ruïne boven op een heuvel, hier hebben wij mooie uitzicht over Ruhrvallei!

Nederland, Ameland, 9-11 april 2010

2010-05-31T05:15:00.007+01:00

Nederland, foto's van Ameland, 9 april t/m 11 april 2010.

Zweden, Stockholm, 2 januari 2010, reisdagboek 6

2010-01-03T20:53:00.005Z

Op oudejaarsdag vliegen wij weer terug naat Stockholm, het is -10 garden, wij nemen de hogesnelheidstrein in 20 minuten naar het centrum, alleen de tickets zijn net zo duur als een taxi. Op straat ligt een laag gladde ijslaag, gelukkig bedekt met verse sneeuw, ik loop toch minder gemakkelijk op dan de dikke sneeuwpak in Jukkasjarvi. Rond 12 uur nemen wij een fles prosecco en sluit onze lapland avontuur en 2009 af, op naar de discotheek en feesten tot de kleinere uurtjes.

Wij zijn terug op Schiphol, 0 graden, natte sneeuw, piece of cake!

Zweden, Kiruna, 31 december 2009, reisdagboek 5

2010-01-03T20:48:00.003Z

De volgende dag is het -28 graden, het leven hier gaat zoals elke dag gewoon door. Wij nemen de lokale bus naar Kiruna, het mijnen stad in de omgeving, wij bezoeken het stadhuis, een grotere houten kerk, lunchen in een restaurant, en zoals overal bij een stad, shoppen, ook dat is hier in Lapland, 200 km boven de poolcirkel, midden in de winter.

Zweden, sneeuwscootertocht, 30 december 2009, reisdagboek 4

2010-01-03T20:39:00.005Z

De volgende dag maken wij een wandeling door de enige weg van het dorp, welgeteld 1 km lang. Aan het eind zijn de enige 2 bezienwaardigheden van Jukkasjarvi, een kleine houten kerk en een Sami buitenluchtmuseum. Terug in de hotel rusten wij uit, voorbereiden op de volgende avontuur, vanavond gaan wij sneeuwscooteren, opzoek naar de noorderlicht.

Als wij om 6 uur savonds worden opgehaald is het -32 graden, oei! Het besturen van de scooter is niet moeilijk, in een rij van 8 scooters beginnen wij rustig door het mooie bos, sommig dunne bomen staan krom van het gewicht van de sneeuw. Als wij de rivier bereiken gaan wij harder rijden, wij halen soms meer dan 50 km per uur, het gezicht en de tenen en de vingers doen pijn van de kou. Langs de oever stoppen wij voor een hutje. In het midden van het hutje wordt een vuur gestoken, pannen erop en wij nemen even later onze dinner. Buiten doe ik mijn handschoen uit en steek ik een sigarret op, na een minuut maak ik de sigaret uit, mijn vingers doen vreselijk pijn van de koud. Helaas is er geen noorderlicht te zien vanavond. Wij maken ons op voor de terugweg. Terug bij de scooterplaats heeft Hans een paar bevroren plekjes op zijn gezicht en zijn neus, de sjaal die hij om zijn mond slaat staat helemaal wit van de ijs, ik bespeur nog een beetje ijs uit zijn neusgat.Bij mij blijft de schade tot een plekje op mijn neus, dankzij dat ik kan schuilen achterop bij Hans op de scooter. Bij de receptie informeren wij bezorgd over de plekjes die bevroren waren geweest. De mevrouw stelt ons gerust, niets aan doen, het gaat later beetje vervellen en dan is het weer goed. Hans zit te denken om morgen nog een keer te gaan rijden, hij vindt het super gaaf die sneeuwscooter.

Zweden, Hondensleetocht, 29 december 2009, reisdagboek 3

2010-01-03T20:25:00.004Z

Om 10 uur worden wij opgehaald voor een hondensleetocht, het sneeuwt continu, als de honden beginnen te rennen is het bitter koud, de overall beschermt ons goed, over onze hoofd hebben wij een bivakmuts en een dikke muts. Maar de vingers en tenen voelen toch verstijfd van de koud in de handschoenen en schoenen. Als de slee even stil staat beslagen onze brillen van de ademen, seconden later vormen er ijs op mijn bril! Wij stoppen halverwege bij een Sami tent, binnen de tent staan de ketels te prutelen bij de vuur. Wij nemen een kopje koffie en warmen ons op. Wij vervolgen onze sleetocht terug bij de dogfarm, wij hebben een rondje hondensleetocht door de bos!

Zweden, IJshotel, 28 december 2009, reisdagboek 2

2010-01-03T20:10:00.006Z

Wij slapen de eerste nacht in een snowroom, het inchecken is chaotisch. Alle gasten krijgen een winteroverall en stevige schoenen, in de dressing area wemelt het van de mensen, overall te groot, ruilen voor een kleinere, schoen te klein, ruilen voor een grotere, koffer open, koffer dicht, ook krijgen wij handschoenen, iedereen is Laplandproof. Wij bewonderen de Icehotel met al een heleboel mooie ijsschulpturen. Wij volgen daarna een briefing, How to sleep well in the Icehotel. In dunne ondergoed lopen wij eerst naar onze sneeuw kamer, wij kruipen in een slaapzak en sluiten de opening tot een gaatje om de ademen. Licht uit!

De volgende ochtend worden wij gewekt met een kopje warme bessensap, hoewel wij een paar keer wakker waren geweest hebben wij toch goed geslapen, avontuur geslaagd. De volgende 3 nachten hebben wij een gewoon, warme kamer bij de Icehotel, gelukkig.

Zweden, Jukkasjarvi, 27 december 2009, reisdagboek 1

2010-01-03T20:00:00.007Z

Als wij in Stockholm een overstap maken is het -10 graden, zonnig, het ziet er vriendelijk uit. Maar wij moeten nog duizend kilometers naar het noorden, naar Kinura, Zweedse Lapland. Als wij vertrekken wordt ons vliegtuig ijsvrij gemaakt, klaar voor vertrek!

Als wij aankomen in Kiruna is het -17 graden, het sneeuwt, alleen de start en landingbaan is sneeuwvrij, het vliegtuig taxit gewoon over de sneeuw, heeft het vliegtuig een winterband? Een bus brengt ons naar Jukkasjarvi, een dorpje langs de Torne rivier, het is rond 3 uur smiddags en al donker, maar de winterse landschap is prachtig. Het sneeuw is poederig, in de lantaarn licht lijkt het alsof het glittertjes sneeuwt.

Zweden, Lapland,december 2009 en januari 2010, voorbereiding

2009-12-23T05:54:00.017Z

Lapland

In het Zweedse Lapland, 200 km ten noorden van de poolcirkel, ligt het dorpje Jukkasjárvi aan de rivier de Torne. Van het kristalheldere water uit deze rivier wordt ieder jaar opnieuw het grootste en meest unieke ijshotel ter wereld wordt gebouwd. een hotel, gebouwd van duizenden tonnen sneeuw en ijs, compleet met lobby, receptie, een filmauditorium, kamers en suites en de bekende "Absolut Ice-bar". Er wordt in
november begonnen met de bouw zodat de opening half december kan plaatsvinden.
In de lente doet de zon haar werk en smelt het hotel volledig weg. Een verblijf in dit ijshotel is een ware belevenis. Het sprookjesachtige sneeuwlandschap is een uniek decor tijdens de spannende activiteiten zoals een sneeuwscooter- en hondensledetocht.
Slapen: Icehotel

Stockholm
"De stad die op het water zwemt". Zo wordt Stockholm genoemd in het boek Nils Holgerssons wonderbare reis door Zweden. De hoofdstad is gebouwd op zo’n twintig eilandjes in het Mälarmeer, waardoor Stockholm ook wel bekend staat als de stad van bruggen.Gamla Stan is het hart, de middeleeuwse kern met in het centrum het kleine pleintje Stortorget. Aan dat plein staat het Beursgebouw uit 1773, tegenwoordig de vestiging van de Koninkelijke Academie van Wetenschappen. Het enorme koninklijk paleis stamt uit de 18e eeuw. Het kwam in de plaats van een paleis uit de 13e eeuw, dat door brand werd verwoest. Daar vlakbij staat Storkyrkan, een kathedraal gewijd aan Sint Nicolaas.

Slapen: Sheraton Stockholm hotel

Canada, Banff, 4 oktober 2009, reisdagboek 9

2009-10-04T01:48:00.014+01:00

Wij logeren halvewege Lake Lousie en Banff bij Castle mountain resort, een massieve berg met twee rijen kleine pieken. In de buurt ligt de Johnston canyon, wij maken de wandeling door de kliffen. De wandeling is een welkome verandering dan bossen, bergen en meren, wij wandelen door hangende loopbruggen aan de klif, eerst naar de lower fall en daarna de upper falls, tussen de kliffen loopt een rivier, het is een leuke wandeling.

Wij rijden een kleine stuk verder naar de Kootenay national park, de bossen van Marble Canyon is helaas verwoest door een vuur waardoor het zicht heel kaal is. Stukje verderop maken wij een wandeling naar de Paint Pots, de aarde hier is geel, de Indianen komen vroeger hier aarde halen en maken verf van, het gele aarde hier ziet er heel apart uit.

In Banff gaan wij naar Minnewanka meer, wij nemen een boottocht over het meer, hopen op beren of wildlife, helaas dit keer geen geluk, alleen een bald eagle gezien. Het begint te regenen en is koud geworden, wij besluiten naar onze resort te gaan, en vermaken ons met vuur maken bij de openhaard.

De volgende dag sneeuwt het, de bergen laten zich af en toe zien, maar de winterse landschap maakt het weer goed. Wij besluiten de Rockies te verlaten. In de sneeuw rijden wij naar Calgary voor de laatste nacht. De vakantie zit erop!

Canada, Lake Louise en Yoho national park, 30 september 2009, reisdagboek 8

2009-10-02T06:10:00.015+01:00

Onze hotel ligt naast Lake Louise, wij lopen ernaartoe, een helder melk groene meer aan een masieve berg met gletjer ijs, prachtig. Het weer is droog, maar de warme nazomer weer is duidelijk voorbij.

Wij rijden in 20 minuten naar de nabij gelegen Yoho national park, eerst bekijken wij de Spiral tunnel, de lange goederen trein kruipt eerst de tunnel in, maakt een rondje in de berg en kruipt weer uit een lager gelegen tunnel en rijdt weer door, wij hebben weer mazzel, een trein is bezig ons dat te demostreren, zigzagend rijdt de trein weer door.

De Natural bridge wordt gevormd door langsstromende water, een groot blok steen wordt door stromende water aan de onderekant uitgesneden, waardoor het een natuurlijke brug vormt, heel apart. Wij rijden door naar de Emerald lake, een prachtige groene meer idyllisch aan de bergen gelegen, houdt het een keertje op met de prachtige meren? Op de terugweg gaan wij langs de Takakkaw falls, een van de hoogste waterval in Canada. Het houdt nog niet op met de meren, wij gaan nog langs de Moraine lake, de grote zuster van Lake Louise, wij zijn niet uit welke meer het mooist is!

Canada, Icefields parkways, 29 september 2009, reisdagboek 7

2009-10-01T05:09:00.009+01:00

Als wij Jasper verlaten regent het, eens moet het afgelopen zijn met het mooie weer. Wij gaan op de Icefields parkway opweg naar Lake Louise. Icefields parkway is een van de mooiste rijweg ter wereld, en wij zien hoe het komt. Onderweg heel veel mooie uitzichten, de grillige Rockies torren hoog uit in de hemel, de ongerepte denenwoud, de rivieren en de meren.

Wij maken een stop bij Athabasca falls, een waterval over grillige steenformaties in een canyon stort. Ook de Sunwapta falls is prachtig. Als wij aankomen bij de Icefields center sneeuwt het, het is heel koud geworden. Wij boeken onze ticket voor een bustocht over Columbia Icefield. Een bus met super grote wielen, rijdt op de uitgehakte weg op de gletjer om hoog en om laag, en brengt ons naar een plateau, midden op de Columbia Icefield gletjer!

Wij vervolgen ons weg naar Lake Louise, door de sneeuw verandert de omgeving in een winterplaatje, bij elke bocht stoppen wij om foto's te maken. Aan het eind van de Icefields parkway maken wij een stop bij Peyto lake, een melkgroene gletjer meer, het is onwerkelijk mooi!

Canada, Jasper, 28 september 2009, reisdagboek 6

2009-09-30T04:44:00.011+01:00

Als wij in Jasper aankomen motregent het, het eerste regen dat wij hebben, het voelt fris aan, tot nu toe was het in Verenigde staten en Canada lekker warm en zonnig. De volgende dag klaart het weer op, het is weer lekker warm.

Wij rijden naar Maligne Canyon en lopen van brug naar brug over de diepe kloven. Bij de Maligne lake nemen een bootcruise, het is een saaie boottocht over de prachtig groene meer, maar aan het eind gaan wij aan land bij de spirit island, hier doen wij het voor, een prachtig uitzicht!. Op de terugweg van de boottocht hebben wij heel veel mazzel, wij spotten 3 zwemmende grizzyberen, als de beren uit het water komen horen wij alleen maar oooooh en aaaah!

De volgende dag is het nog steeds zonnig en warm, wij nemen de gondelaar naar de bergtop. Hierboven hebben wij mooi uitzicht op de Rockies. De hoogste berg mount Robson is vaak verstopt achter de wolken, maar vandaag is het helder te zien!

Canada, The Canadian Train, 26 september 2009, reisdagboek 5

2009-09-29T00:53:00.009+01:00

De treinrit met de Canadian train is voor ons een ware belevenis. Op het mooie station lopen mensen van Via rail rond in uniforms om passagiers te helpen. Wij checken onze koffers in. Het is een heel eind lopen naar onze slaapstoelwagon, de Canadian train is een ongekend lange trein. Onze slaapstoelen zijn ruim en comfortabel, wij krijgen een kussen en een deken.

Om 6 uur ´smorgens stopt de trein in Kamloops, halverwege Vancouver naar Jasper, wij mogen een halve uur onze benen strekken. Als de trein weer rijdt gaan wij naar de restaurantiewagon voor onze ontbijt, wel de tafel delen met een andere koppel, een Amerikaan met een Litouwse vrouw. Wij kiezen voor de omelet met ham en kaas. Wij begeven ons daarna in de paronama wagon, met een grazen koepel hoog boven de trein. De trein rijdt langs boerderijen, bergen, rivieren en watervallen. Naarmate de trein de Rocky mountain nadeert wordt het uitzicht spectaculairer. Wij nemen onze 3 gangen lunch. Als de trein om 4 uur ´smiddags aankomt in Jasper hebben wij het gevoel, mag het nog even langer duren!

Canada, Vancouver, 25 september 2009, reisdagboek 4

2009-09-28T03:48:00.009+01:00

Bij Nanaimo nemen wij de ferry naar Vancouver, het is een heel groot boot, 2 verdiepingen voor de voertuigen, 4 verdiepingen voor passagiers en een sundeck, het lijkt wel een cruiseschip.

Vancouver is het meest leefbare stad van de wereld, de sfeer is heerlijk relax. Na 3 dagen rust in de natuur is het weer heerlijk om langs de winkeltjes en cafés te gaan.

De volgende dag rijden wij naar Grouse mountain, net even buiten Vancouver. Met een gondelaar gaan wij de berg op, boven hebben wij uitzicht op de andere bergen en de stad. Wij bezoeken het opvanghuis voor grizzyberen, die hebben wij alvast gezien! En een lamberjack show, stoere Canadese houthakkersmannen!

De laatste dag slenteren wij door de andere wijken van Vancouver, dimsummen in China town, foto maken van de stroomklok in Gastown en een uurtje zitten bij de strand. Wij nemen om 20:30 de nachttrein naar Jasper, een tocht van 900 km, het duurt 20 uur, op naar de Rockies!

Canada, Ucluelet, 23 september 2009, reisdagboek 3

2009-09-25T03:53:00.012+01:00

Wij rijden van Victoria naar Ucluelet, een lange rit, gelukkig kunnen wij onderweg een stopje maken bij de Catheral grove, een stukje oude oerwoud met gigantische bomen. De weg ernaartoe is prachtig, af en toe een meer, slingerende wegen. Het duurt lang maar wij hebben genoten. Onderweg spotten wij onze eerste wild, een hert!

Bij de restaurant vertelt onze ober dat er een walvis is gezien vanuit het raam, wij moeten onze ogen open houden, helaas, wij zijn een dagje telaat. De volgende dag boeken wij een walvis tocht, en ja hoor, wij hebben de walvis van dichtbij gezien, ook een bald eagle en zeehonden, of zijn het zeeleeuwen?

De dag daarop rijden wij naar Tofino, een havendorpje aan het eind van de weg. Onderweg diverse uitstapje bij de Pacific Rim nationale park, uitkijkpunten op de eilanden, wandelingen door de oerbos en de ruige kustlijn met de woeste golven, het is de lange rijden hiernaartoe meer dan waard.

Na 3 nachten rijden wij dezelfde weg weer terug, wij maken nu een stop bij de Little Qualicum falls.

Canada, Victoria, 20 september 2009, reisdagboek 2

2009-09-22T14:04:00.006+01:00

Van San Francisco vliegen wij naar Canada, wij landen op Victoria, de hoofdstad van de provincie British Columbia. De stad doet heel Engels aan, wij slenteren langs de bekende gebouwen zoals de Empress Hotel, de parlement gebouw, de Inner Harbour. Op de haven kan je een Oldtimer auto huren voor een ritje, helaas past Hans niet op zo'n kleine zitje. De market square is knus, wij gaan even geen Chinees eten maar Italiaans, wij hebben mazzel, de restaurant is lekker druk en het eten is verrukkelijk.

De volgende dag bezoeken wij de Butchart garden, wij verwachten niet veel maar zijn blij verrast. De tuin met veel verschillende bloemen zijn harmonieus aangelegd met de natuur in de park. Tegen lunch tijd nemen wij een afternoon tea, op en top Engels.

Verenigde Staten, 19 september 2009, reisdagboek 1

2009-09-21T13:29:00.009+01:00

Via Google maps hebben wij de routeplanner van LA vliegveld naar onze hotel uitgeprint, na het ophalen van onze huurauto, een Chrysler PT Cruiser, rijden wij de freeways van LA op, veel opletten op de weg, maar wij komen gemakkelijk aan bij onze hotel, vijf jaar geleden hebben wij nog een wegenkaart nodig, tegenwoordig weten wij precies elke exit wij moeten nemen!

Ook met behulp van prints van Google maps rijden wij na het inchecken in het hotel rechtstreeks naar mijn oom in El Monte, een woonwijk in LA, mijn familie staat versteld van kijken hoe twee Nederlanders met alleen behulp van internet vanuit Nederland bij hen op de stoep staan!

Los Angeles is de stad van de film, wij bezoeken de volgende dag Universal Studio, het is een themapark van de belevingen, een tocht door de jungle met de dinosaurussen in Jurassic park, de kogels vliegen om je oren bij de 3D Terminator show, een bustocht door de diverse studio met de demostratie van een levensechte overstroming, aardbeving in San Francisco... Nieuw is de 4D shrek show, behalve de 3D effects beweegt je stoel mee van een drakenvliegtocht en de enge Mummy ride, een achtbaantocht in een donkere grot!

De laatste dag in LA doen wij rustig aan, wij lopen de Walk of Fame, een boulevard belegd met tegels van bekende sterren namen. Er staan veel mooie art deco gebouwen, bij de ster van Michel Jackson staan veel mensen even stil. Ook de plotselinge dood van Patrick Swayze zorgt voor activiteiten, televisieploegen staan met gigantische camera's te filmen bij zijn naam.

De een na de andere tante trakteert ons op een diner in Oakland, de stad aan de andere kant van de bay bridge van San Francisco. Eten en nogeens eten, het ultieme genot van de Chinezen. Overdag nemen wij de metro naar San Francisco, het valt ons op dat de openbaar vervoer dubbel zo duur is geworden dan 5 jaar geleden. Op de Fishermen's Wharf proberen wij een boottocht te boeken naar Alcatraz, de beroemde gevangeniseiland, helaas is de tocht tot 2 dagen vooruit volgeboekt, wij storten ons dan maar op shoppen, wegens de lagere dollar is het prettig shoppen in Amerika.

Verenigde Staten en Canada, september-oktober 2009, voorbereiding

2009-09-09T10:10:00.024+01:00

Verenigde Staten
Los Angeles is vooral bekend van de filmindustrie in Hollywood en bekende woonwijken zoals Beverly Hills. En in het district ligt ook Disneyland. In Los Angeles is de Walk of fame te vinden waar grootheden als Marilyn Monroe, Tom Hanks en honderden anderen een gesigneerde ster op het beroemde troitior lieten vereeuwigen. L.A. is uiteraard ook de stad waar jaarlijks de oscars worden uitgereikt.
Slapen: Le Montrose suite hotel

De wereldstad San Francisco, gelegen aan de westkust van de Verenigde Staten, is na Los Angeles, San Diego, en San Jose de vierde stad van Californië. De stad, waar de "jeans" is geboren. De Golden Gate-brug is een prachtige constructie dat het schiereiland, waarop San Francisco ligt, met het noorden verbindt. De brug is hoog genoeg om de grote zeeschepen de haven van San Francisco zonder problemen te laten bereiken.

Slapen: bij familie.

Canada

British Columbia is de meest westerlijke provincie van Canada die tegen de Stille Oceaan aan ligt. Deze provincie heeft een grote diversiteit aan landschappen, waaronder prachtige kustgebieden, diepe fjorden en hoge bergen rond de steden Vancouver en Victoria. Victoria is de hoofdstad van de provincie Brits-Columbia. De stad ligt in het uiterste zuidoosten van het Vancouvereiland.

Slapen: Rialto hotel

Het Pacific Rim National Park aan de westkust van het Vancouver Island, is een gebied van ruige bergen, verlaten stranden, kustregenwoud en onbedorven zeelandschap.

Slapen: Black Rock resort

Vancouver, de stad ligt tussen de beboste bergen van de Coastal Mountains aan de monding van de Fraser-rivier aan de westkust van Canada. Die bergen lopen steil af naar de kust waar de natuurlijke haven van Vancouver aan de Straat van Georgia een van de belangrijkste havens van Canada is.

Slapen: Sandman suite hotel on Davie

De Rocky Mountains is een majestueuze bergketen die vanuit de Verenigde Staten tot in het hoge noorden van Canada loopt.De Nationale Parken in de Canadese Rockies zoals die van Glacier, Yoho, Kootenay en zeker die van Jasper en Banff zijn uitgelezen wandelgebieden. De karakteristieke kenmerken van de Rocky Mountains zijn de uitgestrekte wouden, de alpine weiden en de diepblauwe meren, dat alles tegen een decor van imponerende bergen doorsneden met riviertjes en gletsjers.

Slapen: Becker's roaring river chalets

Australië, Blue mountain, 26 maart 2009, reisdagboek 9

2009-03-26T07:44:00.019Z

Ik maak een dagtrip naar de Blue Mountain, de hoofd attractie van Sydney. Onderweg maakt de toerbus een rondleiding in de Sydney Olympic complex. Het staat verlaten bij, is het te vroeg in de ochtend? 2 weken in het belangstelling van de wereld, en wat doet je met het complex daarna?

De 3 rotsen, three sisters, staan mooi bij op de Blue mountain, de rots tegenover in zijn eentje, heet the Orphan. Ik maak een wandeling naar de waterval. Via een steil, maar geheel goed aangelegd, met loopplanken en treden bergpad, daal ik af naar de vallei in de Blue Mountain, ik ga met de gondelaar weer om hoog. Onderweg terug naar Sydney maak ik een wandeling in een bos, ik heb behalve kangaroo, ook witte papegaaien en een enorme hagedis gespot.

Ik maak nog een dagtrip naar Nelson Bay. Onderweg de Reptile park, weer zo'n verplichte dierentuin. Maar ik sta versteld van de verschillende soorten hagedissen die ze hier hebben. Ook de insecten zijn indrukwekkend, groen als plantentakken en geel als vallende bladeren. In Port Stephens ga ik aan boord van een cruisschip. Na een halve uur varen is het raak! Er zijn hier dolfijnen. Wij hebben geluk, de dolfijnen zitten te wachten op gezelschappen. Zij blijven rond zwemmen voor ons schip. Als wij terug gaan naar de haven heb ik nog een dolfijn gespot!

Mijn laatste vrije dag in Sydney ga ik naar Bondi beach, het strand van Sydney. Het is een mooi, en kleine strand! Mijn reis van Australië zit erop. Morgen vlieg ik naar Hongkong, waar ik nog 2 dagen verblijf. Ik ga waarschijnlijk shoppen en shoppen. Dit was mijn 2 maanden vakantie!

Australië, Sydney, 23 maart 209, reisdagboek 8

2009-03-23T13:40:00.007Z

Ik heb nog een week in Australië, ik besluit om in Sydney te blijven, even wat rustiger aan doen.

Ik begin eerst bij de Rock, de plek waar Sydney is begonnen, een wijk met oude huisjes die nu dienst doen als restauranten. Ik loop de Harbour bridge over, aan de andere kant heb ik een mooi uitzicht op de skyline en de Opera house. Met de trein kom ik terug nar het centrum, ik ga de hoogte in, de Sydney tower is het hoogst in Sydney, bovenop heb ik 360 graden zicht over Sydney. Ik neem de Oz trek show, op een bewegende stoel vlieg ik virtueel over hele Australië, de geschiedenis krijg ik erbij.

De volgende ga ik de toerist uithangen, ik ga naar de China town, de Darling Harbour, daarna het Opera House van dichtbij bekijken. ´S middags neem ik de ferry naar het noorde uithoek van Sydney bay, de Manly beach. De strand is vol geladen met mensen. Met slippers aan klim ik de cliff op met zicht op de oceaan. In Australië kan het, met de goed aangelegde zandpaden. Ik hou achteraf wel zere voeten over!

Australië, Snowy mountain, 21 maart 2009, reisdagboek 7

2009-03-21T10:26:00.010Z

Ik ga van Melbourne naar Sydney in 3 dagen in een minibus tour, er zitten alleen maar jonge backpackers uit diverse landen, China, Amerika, Chili, Engeland en Schotland. Na 1 dag samen optrekken krijgen sommigen al een bijnaam, George Bush, Prins Harry en Hugh Grant. Het valt best mee met een groep tieners, alleen het Schotse accent van ene meisje is best lastig.

Het eerste nationale park waar wij zullen bezoeken is helaas gesloten wegens bosbranden, wij rijden verder naar de 90 miles beach. Het klinkt indrukwekkend, maar vergelijkt met de stranden die ik de afgelopen tijd heb gezien is het niet veel, een hele lange strand met zandduinen. Direct achter de zandduin is een grote meer, die geen meer meer is. Bij het aanleggen van de haven hebben zij een opening gemaakt, het meer staat nu in verbinding met de zee.

De volgende dag rijden wij via kronkelende bergpassen naar de Snowy mountain. Onderweg spot ik voor het eerst kangaroo´s in het wild! Ook Emu´s, wat zelden te zien zijn in dit gebied. Aangekomen is het fris, wij nemen de skilift naar de top van Snowy mountain, geen sneeuw, het ligt nog onder de permanente ijs grens.De top is bezaaid met rotsen, tussen de rotsen hebben zij een pad aangelegd, lekker makkelijk maar voor de wandelaars is het misschien weinig avontuurlijk. Men kan hier helemaal naar de top van Kosciuszko mountain wandelen, het hoogste punt van Australië, ik neem genoegen met een wandeling naar het uitkijkpunt op de top van het hoogste berg. Terug in het resort neem ik een jacuzzi-hot tub, daarna een duik in het verwarmde zwembad.

De derde dag bezoeken wij Canberra, het hoofdstad van Australië, het parlementhuis is een weinig inspirerend gebouw, het DORP is slapend, hoe kan een hoofdstad zo oninterresant zijn! Men kan destijds niet kiezen tussen Melbourne en Sydney als hoofdstad, dan maar Canberra tussen beide steden. Ik zal zeggen, de slechtste keuze tussen die twee is nog honderden keren beter dan Canberra. Ik eindig de dag in Sydney!

Australië, Melbourne, 21 februari 2009, reisdagboek 6

2009-03-17T13:46:00.008Z

In Melbourne regent het, met de wind erbij is het behorig fris ook al is het 19 graden, even wennen als je van Alice Springs komt waar daar boven de 25 graden is. Melbourne is ook bekend wat betreft het weer, het kan 4 seizoenen op een dag voorkomen! Op straat lopen mensen met sjaals om en jassen aan, maar ook mensen met t-shirts en slippers, een vreemd gezicht is het wel!

Ik neem een dagje rust, bel mijn tante in de surburb van Melbourne op. Zij is blij verrast dat ik er ben, haalt me op en propt me vol met eten. Eerst naar een Chinese restaurent, dan naar een markt voor fruit die de Australiërs niet kennen. 'S avonds vietnamees eten, zo hoor het bij mijn tante, eten is het belangrijkst. Ik heb geen tijd om Melbourne te verkennen.

De volgende dag maak ik een tour naar de 12 apostelen. Eerst naar de Bell beach, met de hoge golf een ware paradijs voor de surfers. Dan een wandeling in een regenwoud, met eeuwenoude bomen en heel grote varens. En uiteindelijk zie ik de 12 apostelen, dramatisch stukjes afgebroken land in zee voor de kust. Een ervan is ingestort, er zijn nu 11 over. Ik doe ook iets geks, ik neem een helicopter vlucht over de 12, of 11 apostelen!!

Naar Philips Island ga je voor de dieren, met de toeristen bus ga ik eerst naar een dieren boerderij, Kangeroo's (eindelijk), wallebee's (een kleine soort kangeroo), Wombats, Koala's en Emu's. Ze hebben zelfs de Tasmaanse duivels. Opgesloten is het toch minder spannend, gelukkig kom ik daarna in de natuur toch wallebee's tegen. Als de zon onder gaat zit ik met heel veel toeristen op een verhoogd plateau voor het strand, wachten op de terugkomst van de little pinguïns. De pinguïns gaan 2 weken zwemmen, proppen zich vol met vissen en komen terug naar hun "huis" om de partners en jonkies te voeden. Even na zonsondergang verschijnen zij in groepjes in het donker uit het water. Even droog schudden en paraderen ze volgens vaste routes naar hun eigen hol. De ene heeft minder succes en huppelt grappig weg. De andere heeft betere vistechniek, met een dikke buik valt de pinguïn na 2 stappen om, deze zijn de favorieten onder de toeristen!

Australië, Alice Springs, 14 maart 2009, reisdagboek 5

2009-03-15T10:30:00.007Z

In Alice Springs is de flying doctors gesticht, eerst gefinanciëerd door de kerk, later overgenomen door de regering. De gedenktmonument van de stichter, Flynn, is een grote Alice Springs stenen bol.

In de beurt van Alice Springs ligt het Mac Donnell gebergte, binnen het gebergte liggen divers mooie plekken, Simsons Gap, Standley Chasm, Glenn Helen Gorge, allemaal namen die je fantasie prikkelen. Voor de fanatieke wandelaars kan men een weg lopen in 3 dagen om ze allemaal te bezoeken, ik ga met een groepje toeristen met een minibus alle plekken in 1 dag bezoeken.

De volgende dag sta ik midden in de nacht op, om half vijf in de ochtend word ik opgehaald voor een ballonvaart. Eerst rijden wij in het donker naar de weiland, de wind testen en de juiste stijgplek bepalen, als de ballon opstijgt begint de zon ook op te stijgen, het is een moment die ik niet snel zal vergeten.Het kost wel wat, de ballonvaart van 30 minuten kost meer dan 2 keer als mijn lowcost vlucht dezelfde middag van Acile Springs naar Melbourne!

Australië, Kings Canyon, 12 maart 2009, reisdagboek 4

2009-03-13T09:40:00.007Z

Onderweg met de bus van Ayers Rock naar Kings Canyon maken wij een stop voor Mount Conner, een tafelberg midden in de het niets. De Mount Conner is prachtig maar iedereen gaat naar Ayers Rock, weinig mensen bezoeken Mount Conner, vlakbij zo'n bekende plek is Mount Conner veroordeeld tot een fototussenstop.

In Kings Canyon kan je kiezen tussen een moeilijke klim, de Rim Walk of de makkelijk wandeling, de Creek walk. Ik kies het laatste, tussen de ravijnen door loop ik naar het einde. In Kings Canyon leven veel volgels en vlinders met mooie kleuren, de libelles (heet dat zo, zo'n helikoptervliegje?) zijn fel blauw, alleen de hagedissen zijn minder kleurig. Er leven hier ook de kangeroo's, maar ik zie ze niet. Overdag is het te heet, de kangeroo's slapen, 's nachts zijn ze actief tussen de struiken, je kan ze dus moeilijk tegen komen, alleen autorijders komen 's nachts een kangeloo tegen die de weg oversteken.

In het restaurant bestel ik een kangeloo biefstuk, ik heb alvast een stukje kangeloo gezien, op mijn bord.

Australië, Ayers Rock, 10 maart 2009, reisdagboek 3

2009-03-11T02:46:00.009Z

In het midden van Australië is het aarde vuurrood. In de weidse omgeving groeien er alleen dorrre struiken en bomen. uit de vlakte rijst het rots, ook vuurrood, grotendeels egaal met hier en daar gaten. Het is de Ayers Rock, de aboriginals noemen het Uluru.

Midden in het woenstijn is het minder heet dan ik heb verwacht, het is rond de 30 graden, erg aangenaam. Alleen de vliegjes zijn vervelend, waar komen zij opeens vandaan? Ik koop een vliegennet en span het over mijn hoofd. Het ziet er niet uit maar als iedereen het doet dan valt het wel mee. Ik regel de tourtjes en buskaartjes voor de volgende dag en neem daarna een duik in het zwembad. Een zwembad in het woenstijn is een luxe.

De volgende dag sta ik om 5 uur op. De zonsopgang geeft het rots een magische aanblik, en het is ook minder heet. Ik maak een wandeling van een rondje om de Ayers Rock. Onderweg kom ik grotten, muurtekeningen en waterpool tegen. Om 4 uur's middags word ik weer opgehaald van mijn resort, voor een sunset tour naar het zusje van Ayers Rock, de Olgas. In tegenstelling tot de Ayes rock met een platte dak, heeft The Olgas heleboel ronde toppen. Tussen twee toppen maak ik een wandeling, diep de gleuf in.

Australië, Perth, 7 maart2009, reisdagboek 2

2009-03-07T04:23:00.015Z

Een ouderwets vliegveld, overal lelijke TL bakken, is dit Australië? Zelfs het vliegveld van Vietnam oogt bmeer bij de tijd! Het internationale vliegveld van Perth wordt minder gebruikt, het nationale vliegveld is drukker, vandaar! Bij de paspoortcontrole worden allerlei onzinnige vragen gesteld: wat kom je hier doen? Sightseeing. En wat nog meer?...hoe lang blijf je? Waar logeer je? Heb je bewijs van boeking van hotel? Heb je familie hier? Wat is het adres? Wanner heb je je tante voor het laatst gezien? Ik blijf glimlachen en beantwoord alle vragen. Het lijkt wel een communistisch land zoals Vietnam, maar dan 20 jaar geleden!

Bij de bagageband snuffelt een hond rond alle koffers. Bij de douane staan een hele batterij scanmachines, zoiets bij de ingang van een land heb ik nog nooit gezien in andere landen. En jawel, alle solo reizigers worden eruit gepikt. Mijn koffer wordt grondig gecontroleerd, en hoe? een doekje wordt over mijn laptop en mobieltje gehaald, daarna getest op drugsporen (Nederlandse paspoort misschien?) Mijn laptop moet aan, elke map wordt bekeken. Waar is mijn privacy? Als ik vraag waar naar zij naar zoeken? Verboden pornografie! Ik blijf glimlachen. Ook mijn mobieltje wordt gezocht naar pornografie. Het lijkt alsof de tijd stil staat in Perth. Ach fijn, uiteindelijk heb ik niets verboden bij me, de douane kan nu vriendelijk glimlachen tegen mij en zegt: Welcomne to Australia!

Ook de tijd staat stil in Fremantle, een slaperig havenstadje even ter zuiden van Perth. Ik wandel rond het centrum met de victoriaanse huizen. De mensen hier zijn erg vriendelijk, overal maakt men een gesprekje met je. In een tapas restaurant heb ik heerlijk gegeten. Op de terugweg ben ik uitgestapt bij het strand, er is een tentoonstelling, Scultpures by the sea. Er zijn zelfs objecten op het water!

Ik neem de ferry naar het Rottnest island. Een eiland met prachtige stranden. Ik maak een wandeling langs de zoutmeertjes op het eiland, en langs diverse baaien. Op het pier neem ik een underwater explorer toer, een boot met raampjes onder water, snorkelen zonder nat te worden!
In de minimart mogen zij geen alcohol verkopen, in de wijnwinkel mag iedereen 1 fles wijn per dag kopen, nieuwe wet hier in Perth. Wat een betutteling! des temeer dat het druk is in de bar. Ik wordt aangeproken door de barman of ik schoenen aan wil trekken, na 6 uur is het verboden om slippers te dragen. Wat!! Anders raak je misschien gewond van de glasscherven. Ik zoek mijn vliegticket op, en zie dat ik gelukkig morgen hier wegvliegen!

Singapore, 3 maart 2009, reisverslag 1

2009-03-03T16:55:00.007Z

In London hebben zij de London eye, in Singapore hebben zij een nieuwe gebouwd, uiteraard groter. Helemaal bovenop heb ik de gehele Singapore gezien, en ook een stukje Maleisië en Indonesië.

Ik logeerde in Chinatown, de oude winkelhuisjes zijn allemaal opgeknapt, houten deuren en houten jalouzieramen worden beschilderd met leuke kleuren. De hele wijk zit vol met eettentjes, restauranten en barretjes, heel gezellig. De rode lantaaren maken de sfeer. Ik waan me terug in de koloniale tijd.

Ik ben nu voor de derde keer in Singapore, en nog steeds heb ik de icoon van Singapore, een leeuwekop, niet gezien, het heet trouwens Merlion! Ik heb het gepland voor vandaag, helaas regent het de hele ochtend, en de middag ook. Na het dinner is het droog,. Ik wandel ernaartoe. Aangekomen tref ik een ingepakte Merlion voor renovatie... Ik moet het genoegen nemen met de miniversie van de echte leeuwekop!

Hong Kong, 28 februari 2009, reisdagboek 9

2009-03-01T12:02:00.014Z

Wij checken in onze hotel in Hong Kong, onze kamer zit op 16e etage, wij hopen op mooi haven/zeezicht. In de lift ontbreekt er uiteraard het knopje voor 13e etage, maar ook de 4e en 14e etage, Chinese ongeluksgetal! In onze kamer maken wij de gordijnen open, wij hebben zicht op.... andere betonnen gebouwen. In Hong Kong is het een en al beton!

Wij nemen een tram die langzaam kruipt naar de Victoria peak, op het panoramaterras hebben wij zicht op de haven en de betonnen oerwoud. Hoewel veel woontoren gewoon lelijk zijn, bij elkaar is het een indrukwekkend gezicht.

Wij nemen de ferry naar de overkant. De verlichte, architectonische gebouwen geven Hong Kong een mooi metropool gezicht. Op de kade zitten vol mensen, wachten op 8 uur 's avonds, dan begint de lichtshow. De verlichting van de gebouwen beweegt mee met de ritme van een symfoniemuziek, de laserstralen schieten in de lucht! Van al die betonnen hebben zij toch iets moois gemaakt!

Onze vakantie met zijn tweetjes naar Filipijnen en Hong Kong zit erop! Hans gaat naar huis, Nien gaat alleen verder, op naar Singapore en Australië!

Filipijnen, Bohol, 25 februari 2009, reisdagboek 8

2009-02-27T14:20:00.012Z

In een land met meer dan 7000 eilanden ontkomen wij niet aan strand en zee. Voor de verandering nemen wij in Panglao, een eiland in Bohol, een leuke bungalow in een tuin. Beneden is er een eigen open leefruimte met een bamboo bank en een hangmat, via een houten trap buiten klimmen wij naar onze slaapkamer, erg leuk. Wij nemen ieder een brommer taxi naar het strand. Wij bezetten een tafel bij een leuke strandtent. Eten, drinken, een duikje nemen en dan weer eten en drinken, wij zijn hier een dagje zoet mee. Wij nemen ieder een massage aan het strand!

Na Panglao nemen wij een tocht naar het binnenland van Bohol en bezoeken de Chocolate Hills. De aanblik is onwerkelijk, honderden perfect ronde heuvels bij elkaar. De heuvels zijn bijna identiek. Wij zullen denken dat mensen deze heuvels hebben gecreëerd, maar wie kan zoiets doen? Men beweert dat het natuurlijk is, maar hoe het kan weet niemand, men noemt het de Chocolate Hills. Verder bezoeken wij nog een oude kerk, een hangende brug en een opvangcentrum voor de Tasier aapjes. De diertjes lijken meer op Gremlins dan aapjes. Wij eindigen aan een resort aan de rivier Loboc. Hier slapen wij in een rieten hutje aan de rivier in een bos, weer iets anders dan zee en strand. In dit jungle resort wemelt het van de hagedissen en reuze mieren, gelukkig bijten ze niet. De vlinders maken het weer aangenaam.

De volgende dag gaat Hans een wandeling maken naar het nabij gelegen dorpje en de rijstvelden. Nien leest zijn laatste hoofdstukken van zijn boek!

Onze laatste dag in Filipijnen brengen wij door in Cebu, de tweede stad van Filipijnen. Wij gaan lekker shoppen. Morgen vliegen wij door naar Hong Kong.

Filipijnen, Port Barton, 20 februari 2009, reisdagboek 7

2009-02-20T12:40:00.010Z

Wij hebben een boot gecharterd voor een bootrit van 5 uur van El Nido naar Port Barton. Tijdens het rit slaat de motor van het boot tientallen keren af, gelukkig weten de bootmannen telkens de moter weer aan de praat te krijgen. Onderweg zien wij groepen zilvere vissjes met vleugels, die laag over het zeewater vliegen, heel apart!

Wij checken in bij onze cottage, midden in een mooi aangelegde tuin vlakbij het strand. Als wij op het strand gaan wandelen komen wij meer lokale mensen tegen dan toeristen, het is hier heel relaxed. Als de zon ondergaat is het een mooi plaatje, iedereen maakt grettig foto's!

De volgende dag gaat Hans met een groep Fransen snorkelen, de snorkelplek heet Aquarium, dat zegt wel wat! Nien blijft alleen achter, eindelijk kan hij beginnen met het dikke boek.

Onderweg naar Puerto Princesa maken wij een tussenstop. Met een pendelbootje varen wij een grot in. Daarbinnen is het donker, de roeier annex guide schijnt lichten op vreemde druipsteenformaties, de een lijkt op een dinosaurus, de ander op een paddestoel. Er is een gezicht, met een oog en haren, er is ook een formatie die lijkt op een naakte vrouw, het heet Sharon, Sharon Stone. Wij zagen iets bewegen, het zijn zwaluwen, vertelt de guide, wij zijn gerust gesteld. Het is een 8 km lange ondergrondse rivier.

Wij hebben een rondje gemaakt in het noorden van Palawan, vanavond gaan wij vroeg slapen, morgen nemen wij het vliegtuig naar Cebu, op naar het volgende eilandengroep!

Filipijnen, El Nido, 17 februari 2009, reisdagboek 6

2009-02-17T13:29:00.012Z

Wij nemen afscheid van Coco Loco eiland en gaan terug naar het "vaste land". Wij trekken verder op naar het noorden van Palawan. Hobbelend over de zandweg in een minivan komen wij uiteindelijk aan in El Nido.

El Nido ligt op een baai tussen de kliffen, voor de kust rijzen de karstensteen-eilanden loodrecht uit de zee. Wij wandelen in de nauwe straatjes met de winkeltjes, restaurantjes, cafetjes en hotelletjes. De sfeer is hier vredig.

De volgende dag gaan wij eilandhoppen. Op het eiland Miniloc varen wij de kleine en grote lagune op. Hans gaat weer snorkelen in het water, wij kruipen een grot in en komen aan de andere kant uit op geheime lagunes en strandjes. Op een ander eiland staat het witte strand in schril contrast met de zwarte, grillige karstensteen en groene palmbomen. Wij hebben onze vis bbq-lunch op een verlaten strand. In het heldere water gaan wij zwemmen en snorkelen. Wij zijn verbrand als wij weer terug gaan naar El Nido.

Filipijnen, Coco Loco island, 14 februari 2009, reisdagboek 5

2009-02-16T10:49:00.009Z

Het is niet meer dan een dotje zand in de Filipijnse zee. Spierwit zand, kristalhelder zeewater, wuivende palmbomen, wij hebben een hutje pal aan het strand, het is hier super idyllisch.

Wij vliegen van Manilla naar Palawan, een eilandgroep aan het westen van de Filipijnen. Wij laten ons ophalen van het vliegveld, even een keertje geen uitzoeken hoe wij met het openbaar vervoer moeten. Na 3 kwartier varen komen wij aan Coco Loco eiland. Het is eenvoudig, 3 generators zorgen voor de stroom, de eenvoudige douche heeft alleen koud water, maar in de tropen is het meer dan voldoende.

Tien meter van het strand is een koraalrif, tropische vissen, zeesterren en kwallen. Hans doet zich goed aan met snorkelen, ik neem een duik in het azuurgroene zeewater. Wij eten drie dagen lang verse zeevruchten, heerlijk, al is het lastig om de krabben open te breken en de gegrillde garnalen te pellen.

Wij maken een rondje om het eiland... in 5 minuten!

Filipijnen, Manila, 11 februari 2009, reisdagboek 4

2009-02-11T14:21:00.016Z

Ook de Amerikanen hebben hun sporen achtergelaten. Iedereen spreekt een mondvol Engels, wel met een accent. De bewegwijzeringen en verkeersborden zijn ook in het Engels en niet Filipijns, wie weet waarom? Wel zo makkelijk voor de toeristen. De informatie naar de toeristen is daarentegen spartaans. Er zijn weinig toeristen informatiecentra, en als er een is, dan kunnen zij nog minder informatie geven dan de Lonely Planet.

Vanuit Manilla maken wij een tripje naar het Hidden valley springs resort, wij zijn toe aan wat ontspanning. Het resort ligt midden in het oerwoud, tijdens een wandeling komen wij reuze bomen tegen die heel oud moeten zijn, ook onze kamerplanten zijn hier te vinden, alleen in reuze formaat! Aan het eind van de wandeling lopen wij om een bergwand heen, voor ons staat de hidden waterfall, aan het einde van een kloof. Na de mini wandeling kleden wij ons om, wij komen hier voor de warme bronnen. Midden in de natuur zijn een paar baden aangelegd, het warme water wordt omgeleid, een van de baden is een natuurlijke whirlpool. Wij zitten ook onder een aangelegde waterval, voor een natuurlijke waterkracht massage, heerlijk!

Na een dagje shoppen maken wij nog een trip naar de Taal vulkaan, de kleinste vulkaan ter wereld, als een eiland staat hij midden in de Taal meer. Wij varen met een outtrigger, een gemotoriseerde boot met zijspannen, naar de vulkaan. Aan land huren wij 2 paarden, voor Nien is het de eerste keer op een paard. Wij rijden over zandpaden naar de top van de vulkaan, gelukkig is de vulkaan niet voor niets de kleinste vulkaan. Onderweg zien wij dampen uit de grond stijgen. Wij komen aan bij een smaragdgroen kratermeer, en midden in het kratermeer: een klein eiland!

Filipijnen, Banaue, 7 februari 2009, reisdagboek 3

2009-02-07T10:27:00.011Z

Ons openbaarvervoermiddel wordt steeds primitiever, van Sagada naar Bontoc gaan wij met een jeepney, een naar Amerikaanse militaire jeep gemodelleerd busje, opgeleukt met felle kleuren en kitscherige schilderingen, met veel chroom details en te grote koplampen. Als de jeepney vol is en de chauffeur besluit om te vertrekken komen er nog 2 toeristen aanrennen, koffers verschuiven en zij gaan mee. Onderweg stopt de jeepney voor nog meer mensen, het is iedere keer verbazingwekkend hoe het allemaal lukt om de mensen mee te nemen. In Bontoc stappen wij over op een oude bus met kleine banken, die ons uiteindelijk naar Banaue brengt. Banaue is beroemd om de meer dan 2000 jaar oude rijstterrassen en de in de omgeving levende bergstammen, één van de stammen is de beruchte koppensneller stam, wij zijn gewaarschuwd!

Als wij aankomen in Banaue regent het de hele dag, en waarschijnlijk ook de hele nacht. De volgende dag sluiten wij aan bij een groep Filipinos, Amerikanen en Canadezen, wij maken een jeeptocht naar een dorp en uitzichtpunten van de prachtige rijstterrassen. In de mist zien de terrassen heel mystiek uit. Gezien het slechte weer besluiten wij de nachtbus te nemen terug naar Manilla.

Filipijnen, Sagada, 5 februari 2009, reisdagboek 2

2009-02-06T08:14:00.011Z

Na een nachtje kroegen is het lastig om vroeg op te staan, met moeite staan wij om 6 uur op. Wij hebben vandaag een lange busrit van 7 á 8 uur te gaan. Wij laten het hectische Manilla achter ons, met een airco-bus gaan wij richting het noorden, de hoge bergen in, Het laatste uur gaat de bus over een kronkelende bergweg; wij komen aan in Baguio. Wij denken een rustig bergstadje aan te treffen, maar nee, in het centrum bij de markt krioelt het van de mensen, de jeepneys rijden kriskras door de stad, overal opstoppingen, de berghelling is vol gebouwd.

De volgende dag nemen wij de lokale bus, een rit van 6 uur om naar onze eindbestemming te komen, nog verder de bergen in. De hele rit rijdt de bus over deels onverharde bergwegen, kronkelend omhoog en omlaag, onderweg mooie berguitzichten. Uiteindelijk komen wij aan in Sagada. Eindelijk frisse lucht en geen uitlaatgassen, de temperatuur is niet meer zo warm, 's avonds fris, lekker de natuur in.

Sagada is een idyllische bergdorpje, overal bergen en vergezichten. De lokale bevolking heeft een vreemde gewoonte, zij hangen de dodenkisten op een steile bergwand. Wij wandelen het dorp uit, opzoek naar de "hanging coffins". In de buurt van Sagada zijn er een paar grotten, Hans gaat met de gids een grot in, ik blijf achter, ben toch beetje bang geworden van het naar beneden klauteren, langs mij rennen 2 Filipijnse jongens op de enge trapjes naar beneden.

De volgende dag maken wij met dezelfde gids een trekking naar de waterval. Eerst lopen wij door de rijstterrassen, zigzagend op de dijkjes naar beneden het dal in, verder klauteren over de rotsen en zie daar, een mooie waterval, het is daar helemaal uitgestorven, wij hebben de waterval voor ons alleen. Eenmaal terug in Sagada begint de spierpijn op te zetten, voor wat hoort wat!

Filipijnen, Manilla, 1 februari 2009, reisdagboek 1

2009-02-02T10:26:00.009Z

Wij vliegen met Cathay Pacific via Hongkong naar Manilla in Filipijnen, Bij het inchecken wordt de manager gebeld, omdat Hans volgens de paspoort 1.90m lang is, moet gezocht worden naar een zitplaats met extra beenruimte, wij zijn gewend van de lowcost airlines, die altijd geld vragen voor zo'n zitplaats, wij hebben gelijk een goed begin gevoel voor onze reis. Aangekomen in Manilla blijkt het dat onze hotel ook als dag(plezier)kamers te verhuren, wij vinden het niet zo fijn en besluiten naar een ander hotel te zoeken, de Lonely Planet wordt tevoorschijn gehaald, 2 starten verderop vinden wij een andere hotel, lang leve de Lonely Planet.

Het weer in Manilla in februari is lekker, net boven de 30 graden maar niet de benauwd hoge luchtvochtigheid, overal wuivende kokosbomen, heerlijk tropisch, 's avonds een koele wind. Verder is Manilla erg armoedig, veel zwerfkinderen, met weinig kleding aan, vaak nog erg jong, waar zijn de ouders gebleven? Erg zielig! gelukkig spelen zij gewoon vrolijk door met elkaar. Wij zijn moe en gaan vroeg naar bed, even wat rustig aandoen.

De volgende dag gaan wij naar een grote shopping mall, wij boeken de binnenlandse vliegtickets en eten lekker in een van de vele restauranten. In de mall is er gratis wifi internet, wij nemen bij de Starbucks een kopje koffie en met onze mini laptop gaan wij wat mails checken, helaas doet het internet niet altijd goed, bandbreedte overschrijden! Teveel mensen aan het internetten waarschijnlijk. Wij gaan opzoek naar een cardreader, die vergeten hebben mee te nemen, stom! Wij kopen gelijk een kooptelefoon, nu kunnen wij foto's overzetten en muziek luisteren. Ook op vakantie kunnen wij niet zonder PC en internet.

De Spanjaarden hebben hun spoor achter gelaten, in Filipijnen hebben ze geen tempels maar, kerken. De munteenheid is dan ook Pesos, op de landkaart vinden wij ook plaatsnamen als Barcelona, Buenos Aires en La Paz . De enige bezienwaardigheid is dan ook een vestingstadje midden in Manilla: Intramuros, wij nemen een paardenkoetstochtje langs de vestingsmuren en maken daarna een wandeling door het ministadje met ruines, oude Spaanse huizen en een paleis, voor de prachtig gerestaureerde kathedraal vinden wij toch een aziatische accent, bij de ingang staan 2 bronzen leeuwen!